Güneysınır Acısı

Mustafa Everdi

 Hayatı derinden yaşayanlar bir Dünya Acısından bahsederler. Yaşadığımız hayat ile hedeflediğimiz hayat birbirine uymadığında, bunun farkına varanlar tarafından duyulur.

Buna Türkiye Acısını da katabiliriz. Ülkenin gerçekleri ile ideallerimiz birbirini tutmadığında ortaya çıkar. Ülke önemli ve büyük bir ülkedir ama üzerinde küçük kavgalar, gerilimler ve çekişmeler oluyordur. Bir kişiye dokuz pul dokuz kişiye bir pul düşünce adaletsizlik alıp yürür.

Kimi bunu kader beller, sessizce çeker. Kimisi sorunun nereden kaynaklandığını bilir, isyan etmek veya feleğe sitem edip kenara çekilmek tercihinden birini yapar. İsyan etmek; bir çözüm aramaktır. Taşın altına elini sokmaktır. Bedeli vardır. Feleğe sitemin de binbir yolu vardır. Kimi bir türkü yakar; kimi acısını içine atar. Buna Güneysınır Acısı diyelim.

Devlet ilçe olmasına karar vermiş; bunun için kanun çıkarmış. Hükümet Konağı, Özel İdare binası yapmış ve hatta adliye bile hizmete girmiştir.

Ancak hedeflenen Güneysınır gerçeklere uymayınca önce adliye çekip gitmiştir. Amorti olarak İcra Müdürlüğü ve noterlik açılmıştır. Noterlik 1992'den beri varmış da sınıfı yükseltilerek İcra müdürünün vekâleten yapması yerine Adalet bakanlığının doğrudan atadığı noterler gelmeye başlamış.

İdeal İlçeyi oluşturmak için İlçeye kaymakam atanır; Özel İdare, Milli Eğitim, Nüfus, Tapu, Müftülük, Emniyet-Jandarma, İlçe Tarım, Orman müdürlükleri ile hâsılı bütün idare kurulları, resmi daireleri ve kurumlarıyla hizmete hazırdır.

Ancak işte tam burada Güneysınır Acısı başlar.

Bir köye "Sen ilçesin, İşte kaymakam, İlçe İdare kurulları, daireleri hizmetinde" deyince mi ilçe olunur? Yoksa ilçe bir beldenin bir araya gelip oluşturdukları şehirden bir önceki basamakta organizasyon gücü müdür?

Şehirleşme ruhu varsa bir beldenin halkında; beldeleri şehir yaparlar. İçinde yaşayanlar da beldenin şehirli sakinleri, olurlar. Hep birlikte bir şehri inşa ederler, şehre ait bir yerleşim ve üretim süreci başlar.

Başlar mı? Avrupa’nın en modern şehrini görmüş Avrupalı işçilerimiz dünyayı görmüş, dünyanın yaşama tarzına şahit olmuştur. Diğer yanda köyünden dışarı çıkmamış geleneksel hayat tarzı sürer, 50 yaşında daha çocuğunu babasının yanında sevemeyen, çocuğu kendisine baba diyemeyen bir aile yapısı vardır. Gençler konuşamaz, kendisini ifade edemez; ya düğünlerde oynarken kendini gerçekleştirir ya da askere giderken duvarlara sloganlar yazarak konuşmaya başlar. Erkek çocuklarını sövdürmek bir eğitim yoludur. En büyük yeteneği ağız dolusu küfretmek ve büyüklerini güldürmektir.

Yönetenler sesi çıkmayan halk ister, duymak istediği sesi duyarlar. İlçenin kaderine yön veren haftalık toplantılar kimin telefon faturasını karşılayalım, kime çamaşır makinası verelim, kime yardım yapmayalım tartışmaları arasında geçer.

İsteyen istediklerini büyütür, onlara anlamlı bir hayat ve dolu dolu bir görev duygusu yaşatırlar. Sessiz çoğunluk istemekten uzaktır. Onlara onurlu ve izzetli bir hayat sunmanın imkânları kısıtlıdır. Heyecan, çalışmak, projeler geliştirmek, koşuşturmak, seferberlik ilan etmek gerektirir.

Bürokrat oturduğu masadan güç alan demektir. Masadan kalkan gücünü kaybedeceğini sandığı için bu riski göze almaz.

Güneysınırlı şehirlileşmediği dahası bireyselleşmediği için kamudan vatandaşlık bağı nedeniyle talep etmesi gerekenleri tam bilmez. Bilse de talep edemez. Talep etmeden kendi ayakları üzerinde durmanın yollarını aramaz. Hepimiz daha büyümeden yaşlanırız.

Al gülüm ver gülüm güzellikler sürüp gidiyordur.

Memurlar Konya-Güneysınır arasında gider gelir, Güneysınır’ın imkânları sınırlı olduğu için büyük şehrin sosyal ortamını arar. Güneysınır memurları yerinde tutmak için çaba harcamaz. kira geliri, ticaret, ürünleri pazarlamak, süt yoğurt satmak demektir ama umurunda olmaz. Kimse gerçeği aramaz.

"Arayan, araştıran, soruşturan saplantısız, eleştirilerden öğrenen, bu ilçeyi Türkiye içindeki konumuyla seven insan, bu gücünü kullanabildikçe donanımlıdır. Türkiye Acısı tek bir acı değil.

Donanımlı kaygı sahibi insanların bu ülke için duyduğu acılar, farklılıkları içinde Türkiye Acısını oluştururlar." Diyor Ahmet İnam.

O zaman Güneysınır'ı kim şehir yapacaktır? Belediye borç yükü altındadır. Yine de başkan mevcut imkânlarla çırpınır durur. Devlet kriz nedeniyle değil uzun zamandır yatırımı unutmuştur. İş alanı, istihdam açmak pahalı bir yatırımdır. Üretimi artırmak, hayvancılık ve ziraat için yeni metodlarla bir heyecan oluşmaz. Saman tozu ve ahır kokusu içinde debelenir durur. Arada bir destek ve yardım ianeleri devleti "kerim" yapar.

Bu kadar mükerrem insan içinde sofra kurmak ve ziyafete davet edilmek muhtemeldir. O zaman taşın altına elimizi sokmaya ne lüzum vardır?

Seferberlik gibi ideal kalkınma ve yatırım hamlelerine girişmenin ne anlamı vardır?

Çevir kazı yanmasın!

Allah ağzımızın tadını bozmasın!

Bundan âlâ dua mı olur?

Fazla konuşan dokuz köyden kovulur.

Güneysınır'dan kovulan köyden kovulmuş sayılır.

Ekmek; su ve undan ibarettir.

Aydın şahin

Tesbitlerinize katılıyorum

müdürüm özellikle kamuda çalışan amir ve memurların ilçede ikamet etmemesi ilçe için kayıp ilçede tam kadro oturan emniyet jandarma ve noter kurumları saygılarımla

24 Eylül 2009 Perşembe 12:59